இது, கற்காலம் முதல் 1947 சுதந்திரம் வரை இந்திய வரலாற்றைக் காலவரிசைப்படி சொல்லும் தமிழ் லைஃப்ஸ்டைல் தொடரின் 4-ஆம் பகுதி.

இந்தத் தொடரின் 3-ஆம் பகுதியில், ஹரப்பா, மொஹஞ்சதாரோ, தோலவீரா போன்ற திட்டமிட்ட நகரங்களின் நேர்கோட்டுத் தெருக்கள், மூடிய வடிகால்கள், முத்திரைகள், எடைக்கற்கள், மெசபடோமியா வரை சென்ற வணிகம் ஆகியவற்றைப் பார்த்தோம். ஏறக்குறைய கி.மு. 2600 முதல் கி.மு. 1900 வரை அந்த நகரங்கள் உச்சத்தில் இருந்தன. அதன்பின் சில நூற்றாண்டுகளில் அவை மெல்ல மெல்ல வெறிச்சோடின.

கி.மு. 1300 அளவில் பெரிய நகரங்கள் கைவிடப்பட்டன அல்லது சிறு குடியிருப்புகளாகச் சுருங்கின. சிந்து எழுத்து எழுதப்படுவது நின்றது. சீரான எடைக்கற்களும் சதுர முத்திரைகளும் மறைந்தன. உலகின் முதல் பெரிய நகர நாகரிகங்களில் ஒன்று ஏன் இப்படிச் சிதறியது? படையெடுப்பு, வெள்ளம், வறண்ட ஆறுகள், பலவீனமான பருவமழை, வணிகச் சரிவு, நோய் என்று பல கோட்பாடுகள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றுக்கும் உள்ள சான்றுகளையும் விமர்சனங்களையும் இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

முதலில், உண்மையில் என்ன நடந்தது?

"அழிவு" என்ற சொல் தவறான படத்தைத் தரலாம். இன்றைய தொல்லியலாளர்கள் இதை ஒரே நாளில் நடந்த முடிவாகப் பார்க்கவில்லை. நகரங்கள் சிதைந்து கிராமங்களாக மாறிய நகரமழிவு (de-urbanisation) அல்லது மாற்றம் என்றே பேசுகிறார்கள். தேதிகள் இடத்துக்கு இடம் மாறும், அவை இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன. பொதுவான காலவரிசை இது:

  • முதிர்ந்த ஹரப்பா காலம் (சுமார் கி.மு. 2600–1900): பெரிய திட்டமிட்ட நகரங்கள், பொதுவான எழுத்து, சீரான எடைகள், ஒரே மாதிரியான முத்திரைகள், கடல் கடந்த வணிகம்.
  • பிந்தைய ஹரப்பா காலம் (சுமார் கி.மு. 1900–1300): நகரங்கள் சுருங்குகின்றன, எழுத்தும் எடைகளும் மறைகின்றன, வட்டாரப் பண்பாடுகள் தோன்றுகின்றன.

பஞ்சாபில் ஹரப்பாவின் ஒரு இடுகாட்டின் பெயரால் அழைக்கப்படும் "இடுகாடு H" (Cemetery H) பண்பாடு, சிந்துவில் ஜுக்கர் பண்பாடு, குஜராத்தில் ரங்பூர் போன்ற இடங்களின் பிந்தைய ஹரப்பா நிலை என வட்டார வடிவங்கள் உருவாயின. மட்பாண்டம், வேளாண்மை, கைவினைகள் தொடர்ந்தன. ஆனால் பெரும் பரப்பை ஒன்றாக இணைத்திருந்த நகர அமைப்பு மட்டும் உடைந்தது.

மிக முக்கியமான செய்தி: மக்கள் மறைந்துவிடவில்லை. பாகிஸ்தானின் சோலிஸ்தான் பாலைவனப் பகுதியிலும் சிந்துவின் சில பகுதிகளிலும் குடியிருப்புகள் குறைந்தபோது, கிழக்கே ஹரியானா, கங்கை–யமுனை இடைநிலம், தெற்கே குஜராத் ஆகிய இடங்களில் சிறு கிராமங்கள் பெருகின. எந்தக் கோட்பாடும் இந்த இடப்பெயர்வை விளக்க வேண்டும்.

கோட்பாடு 1: ஆரியப் படையெடுப்பு

1940-களில் இந்தியத் தொல்லியல் துறையின் தலைமை இயக்குநராக இருந்த சர் மார்டிமர் வீலர், ரிக்வேதத்தில் இந்திரன் கோட்டைகளை (புரங்களை) அழித்ததாக வரும் பாடல்களை ஹரப்பா நகரங்களின் முடிவோடு இணைத்தார். "சூழ்நிலைச் சான்றுகளின்படி இந்திரன் குற்றம் சாட்டப்படுகிறான்" என்று 1947-இல் எழுதினார். மொஹஞ்சதாரோவின் மேல் அடுக்குகளில் கிடைத்த எலும்புக்கூடுகளை ஒரு இறுதிப் படுகொலையின் சான்றாகக் காட்டினார்.

இந்தக் கருத்து நிலைக்கவில்லை. 1964-இல் அமெரிக்கத் தொல்லியலாளர் ஜார்ஜ் டேல்ஸ், அந்த எலும்புக்கூடுகள் நகரின் வெவ்வேறு இடங்களிலும் வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும் கிடைத்தவை என்றும், ஒரே அழிவு அடுக்கில் இல்லை என்றும் காட்டினார். எரிந்த கோட்டையோ, ஆயுதக் குவியலோ, இறுதிப் போரின் தடயமோ இல்லை. ரிக்வேதம் பெரும்பாலும் கி.மு. 1500–1200 அளவில் இயற்றப்பட்டதாக அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள் (இதுவும் விவாதத்தில் உள்ளது). அப்படியானால், அதற்கு முன்பே நகரங்கள் நலிவடையத் தொடங்கியிருந்தன.

"படையெடுப்பு" என்பதும் "இடப்பெயர்வு" என்பதும் வேறு வேறு கேள்விகள். 2019-இல் வாகீஷ் நரசிம்மன் தலைமையிலான பெரிய பண்டைய மரபணு (DNA) ஆய்வு, மத்திய ஆசியப் புல்வெளி மேய்ப்பர்களுடன் தொடர்புடைய மரபு, ஹரப்பா உச்சக்காலத்துக்குப் பிறகு, கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில் படிப்படியாகத் தெற்காசியாவுக்குள் வந்ததாகக் கூறியது. அதே ஆண்டு ஹரியானாவின் ராக்கிகடியில் கிடைத்த ஹரப்பா காலப் பெண்ணின் மரபணுவில் (ஷிண்டே மற்றும் பிறர், 2019) அந்தப் புல்வெளி மரபு இல்லை. பல அறிஞர்கள் இதைப் பின்னர் நடந்த மெதுவான இடப்பெயர்வுக்கான சான்றாகப் பார்க்கிறார்கள்; சில இந்திய அறிஞர்கள் இந்த இடப்பெயர்வு மாதிரியையே ஏற்கவில்லை. எப்படியிருந்தாலும், படையெடுப்பாளர்கள் ஹரப்பா நகரங்களை அழித்தார்கள் என்று இன்று எந்த நிபுணரும் பெரிதாக வாதிடுவதில்லை.

கோட்பாடு 2: பலவீனமான பருவமழை

இன்று மிக வலுவான புதிய சான்றுகள் காலநிலையைச் சுட்டுகின்றன. சுமார் 4,200 ஆண்டுகளுக்கு முன் உலகின் பல பகுதிகளில் நீண்ட வறட்சிக் காலம் நிலவியது. காலநிலை அறிஞர்கள் இதை "4.2 கிலோ ஆண்டு நிகழ்வு" என்கிறார்கள். எகிப்தின் பழைய அரசு, மெசபடோமியாவின் அக்காடியப் பேரரசு ஆகியவற்றின் சிக்கல்களோடும் இது இணைக்கப்படுகிறது. ஹரப்பா நலிவின் தொடக்கமும் ஏறக்குறைய இதே காலம்தான்.

ஹரியானாவில் ஒருகாலத்தில் ஏரியாக இருந்த கோட்லா தாஹர் என்ற இடத்தின் படிவுகளை ஆய்வு செய்த யமா தீட்சித், டேவிட் ஹோடெல், கேமரன் பெட்ரி (2014), சுமார் 4,100 ஆண்டுகளுக்கு முன் கோடைப் பருவமழை திடீரென பலவீனமடைந்ததற்கான சான்றுகளைக் கண்டனர். குகைப் படிவப் பாறைகளை (stalagmites) ஆய்வு செய்த காயத்ரி கதாயத் குழுவின் 2017 ஆய்வும் இக்காலத்தில் வறண்ட கட்டத்தைச் சுட்டுகிறது. சிந்துச் சமவெளியின் ஆற்று நிலப்பரப்புகளை ஆய்வு செய்த லிவியு ஜியோசான் குழு (2012), மழை குறைந்ததால் வேளாண்மைக்கு உதவிய வெள்ளப்பெருக்குகள் குறைந்தன என்று வாதிட்டது. அதே குழுவின் 2018 ஆய்வு, கோடை மழை குறைந்தாலும் இமயமலை அடிவாரத்தில் குளிர்கால மழை ஓரளவு நீடித்ததால் மக்கள் வடகிழக்கு நோக்கி நகர்ந்திருக்கலாம் என்று கூறியது.

விவசாயிகளும் தங்களை மாற்றிக்கொண்டார்கள். கோதுமை, பார்லி போன்ற குளிர்காலப் பயிர்களோடு, மாறும் மழையைத் தாங்கக்கூடிய தினை வகைகள், அரிசி போன்ற கோடைப் பயிர்களும் பல இடங்களில் கிடைக்கின்றன. தமிழ்நாட்டில் இன்றும் வறண்ட பகுதிகளில் கம்பு, கேழ்வரகு, வரகு போன்ற சிறுதானியங்களே பாதுகாப்பு என்று சொல்லும் அதே அனுபவ அறிவு இது. ஆனால் ஒரு எச்சரிக்கை: பல இடங்களில் தேதிகள் போதுமான துல்லியத்துடன் இல்லை. வறட்சி ஒரு வலுவான அழுத்தம்தான், ஒரே காரணம் அல்ல என்பதே பெரும்பாலான ஆய்வாளர்களின் நிலை.

கோட்பாடு 3: திசை மாறிய, வறண்ட ஆறுகள்

பல ஹரப்பா இடங்கள் இன்று மழைக்காலத்தில் மட்டும் ஓடும் காகர்–ஹக்ரா ஆற்றின் வறண்ட படுகையில் உள்ளன. இதை ரிக்வேதத்தின் சரஸ்வதி நதியோடு பலர் அடையாளப்படுத்துகிறார்கள்; இது பரவலாக விவாதிக்கப்படும், சில நேரங்களில் அரசியல் சாயம் பூசப்படும் விஷயம்.

சட்லஜ் அல்லது யமுனை போன்ற இமயமலை ஆறுகள் திசை மாறியதால் இந்த ஆறு வறண்டு, நகரங்கள் கைவிடப்பட்டன என்பது பழைய கருத்து. புதிய ஆய்வுகள் இதைச் சிக்கலாக்கியுள்ளன. ஹரப்பா காலத்திலேயே காகர்–ஹக்ரா பனிப்பாறை நீரால் அல்ல, பருவமழையால் ஓடிய ஆறு என்று ஜியோசான் குழு வாதிட்டது. அஜித் சிங், சஞ்சீவ் குப்தா உள்ளிட்டோரின் 2017 ஆய்வு, சட்லஜ் அந்தப் படுகையை சுமார் 8,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, அதாவது நகரங்கள் தோன்றுவதற்கு முன்பே, விட்டு விலகியது என்றும், ஹரப்பா குடியிருப்புகள் அந்தப் பழைய ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கில்தான் வளர்ந்தன என்றும் கண்டது. அப்படியானால் திடீர் ஆற்றுத் திசைமாற்றம் காரணமாக இருக்க முடியாது; ஆனால் மழை குறைந்து ஆறு சுருங்கியது பாதித்திருக்கலாம். சிந்து நதியின் வெள்ளப்பெருக்குகளும் வழித்தட மாற்றங்களும் வயல்களையும் ஊர்களையும் பாதித்திருக்கலாம்.

வெள்ளம் இந்தக் கதையின் மறுபக்கம். மொஹஞ்சதாரோ மீண்டும் மீண்டும் இடிந்து புதிதாகக் கட்டப்பட்ட தடயங்களைக் காட்டுகிறது. நில அதிர்வால் நிலம் உயர்ந்து கீழ்ச் சிந்து நதியை அணைபோல் தடுத்து, நீண்டகால வெள்ளத்தை ஏற்படுத்தியது என்று ராபர்ட் ரெய்க்ஸ் போன்ற சில முந்தைய ஆய்வாளர்கள் முன்மொழிந்தனர். அந்தக் கோட்பாட்டுக்குப் பெரிய ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. ஆனாலும் ஆறுகளை நம்பி வாழும் சமூகங்களுக்கு வெள்ளமும் வறட்சியும் இரண்டுமே ஆபத்து என்பதைக் காவிரிப் படுகை விவசாயிகள் இன்றும் அனுபவத்தில் அறிவார்கள். சிந்து நதியும் அதன் கிளையாறுகளும் வழித்தடம் மாறியபோது வயல்கள் பாழாகி, ஊர்கள் நீரில்லாமல் தனித்து நின்றிருக்கலாம்.

கோட்பாடு 4: வணிகச் சரிவு

மெசபடோமியக் களிமண் பலகைகளில் வரும் "மெலுஹா" என்ற தொலைதூர நாடு சிந்துப் பகுதி என்றே பரவலாகக் கருதப்படுகிறது. அங்கிருந்து கார்னீலியன் மணிகள், மரம், தந்தம் போன்றவை சென்றன. கி.மு. 1900-க்குப் பிறகு மெலுஹா பற்றிய குறிப்புகள் அரிதாகின்றன; வளைகுடா வணிகம் இன்றைய பஹ்ரைனான தில்முன் வழியாக இடைத்தரகர்கள் மூலம் நடந்ததாகத் தெரிகிறது. முத்திரைகளும் எடைக்கற்களும் தேவைப்பட்ட வணிகர்களுக்கு இது பேரிழப்பு. ஆனால் நகரங்கள் ஏற்கெனவே நலிந்ததால் வணிகம் குறைந்ததா, வணிகம் குறைந்ததால் நகரங்கள் நலிந்தனவா என்பதில் ஒருமித்த கருத்து இல்லை.

ஒப்பிட்டுப் பார்க்க ஒரு தமிழ்நாட்டு உதாரணம்: பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து, புதுச்சேரி அருகே அரிக்கமேடு போன்ற துறைமுகங்கள் ரோமானிய உலகுடன் வணிகம் செய்து செழித்தன. தொலைதூர வணிகம் ஒரு பகுதியின் வளத்தை எவ்வளவு உயர்த்தும், அது நின்றால் எவ்வளவு பாதிக்கும் என்பதற்கு வரலாறு முழுவதும் இப்படிப் பல சான்றுகள் உண்டு. ஹரப்பாவின் மெலுஹா வணிகம் அந்த நீண்ட கதையின் மிகப் பழைய அத்தியாயம்.

கோட்பாடு 5: நோய், வன்முறை, சமூக அழுத்தம்

ஹரப்பா இடுகாடுகளின் எலும்புக்கூடுகளை ஆய்வு செய்த க்வென் ராபின்ஸ் ஷுக் குழு, பிந்தைய காலத்தில் வன்முறைக் காயங்கள் அதிகரித்ததையும் (2012), தொழுநோய், காசநோய் போன்ற தொற்றுநோய்களின் தடயங்களையும் (2013) பதிவு செய்தது. குறைந்த எண்ணிக்கையிலான எலும்புக்கூடுகளை வைத்த முடிவுகள் என்பதால் இவற்றை எச்சரிக்கையுடன் படிக்க வேண்டும். ஆனாலும் நகர அமைப்பு உடைந்தபோது வாழ்க்கை கடினமானது என்பதை இவை காட்டுகின்றன.

இன்றைய பார்வை: பல காரணங்கள், மெதுவான மாற்றம்

கிரிகரி போசல், ஜொனாதன் மார்க் கெனோயர், ரீட்டா ரைட் போன்ற அறிஞர்கள் உள்ளிட்ட பெரும்பாலானோர் இன்று பல காரணங்கள் நூற்றாண்டுகளாக ஒன்றுசேர்ந்து செயல்பட்டன என்றே கருதுகிறார்கள். வறட்சியும் நம்பமுடியாத பருவமழையும் வேளாண்மையை அழுத்தின, ஆறுகள் மாறின, தொலைதூர வணிகம் குறைந்தது, முத்திரை, எடை, எழுத்து, நகரத் திட்டமிடல் ஆகியவற்றைப் பேணிய அமைப்புகள் தேவையற்றுப் போயின. விவசாயம் நடக்கும் இடங்களை நோக்கி, குறிப்பாகக் கிழக்கும் தெற்கும், குடும்பங்கள் நகர்ந்தன.

இந்தப் பார்வையில், ஹரப்பா கதை "செத்துப்போன நாகரிகம்" பற்றியது அல்ல; சிறு, உள்ளூர் வாழ்க்கை முறைகளாக உடைந்து தொடர்ந்த நாகரிகம் பற்றியது. கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டில் கங்கை–யமுனை இடைநிலத்தில் காணப்படும் "காவி நிற மட்பாண்டப் பண்பாடு" (Ochre Coloured Pottery) போன்ற இடங்கள் கிராம வாழ்க்கை தொடர்ந்ததைக் காட்டுகின்றன. மணி செய்தல், வளையல், உழவு முறைகள், சில குறியீடுகள் போன்றவற்றில் பின்னாளைய இந்தியப் பண்பாட்டில் ஹரப்பா எதிரொலிகள் இருப்பதாகச் சில அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்; ஆனால் அவற்றை உறுதியாக நிரூபிப்பது கடினம், விவாதம் தொடர்கிறது.

இன்று இந்த விவாதம் ஏன் முக்கியம்?

சிந்து நகரங்களின் முடிவு வெறும் பழங்காலப் புதிர் அல்ல. மாறும் காலநிலையையும் நீர் ஆதாரங்களையும் ஒரு சிக்கலான சமூகம் எப்படி எதிர்கொண்டது என்பதற்கு, இன்று உலக மக்கள்தொகையில் ஏறக்குறைய நான்கில் ஒரு பங்கு வாழும் இதே பருவமழை சார்ந்த தெற்காசியப் பகுதியில், மிக நன்றாக ஆய்வு செய்யப்பட்ட எடுத்துக்காட்டு இது. இடம் மாறியவர்கள், பயிர்களை மாற்றியவர்கள், சிறு சமூகங்களாக வாழ்ந்தவர்களே தங்கள் வாழ்க்கை முறையைத் தொடர்ந்து கொண்டு சென்றார்கள் என்பதே பல ஆய்வாளர்கள் காணும் பாடம். வறட்சியும் வெள்ளமும் மாறி மாறி வரும் தமிழ்நாட்டுக்கும் இது பொருந்தும் பாடம்தான்.

தமிழ்நாட்டுக் கோணம்

ஹரப்பா மக்கள் பேசிய மொழி திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம் என்று ஐராவதம் மகாதேவன், அஸ்கோ பர்போலா போன்ற அறிஞர்கள் கருதினார்கள்; இது இன்னும் நிரூபிக்கப்படாத, விவாதத்துக்குரிய கருதுகோள். நரசிம்மன் குழுவின் 2019 மரபணு ஆய்வு, ஹரப்பா நாகரிகத்தின் விளிம்புப் பகுதி மக்களுடன் தொடர்புடைய மரபு, அதன் நலிவுக்குப் பிறகு தென்னிந்திய மக்களின் மூதாதையர் மரபில் கலந்ததாக முன்மொழிந்தது. இதுவும் இறுதி முடிவு அல்ல. இந்தியாவின் அடுத்த பெரிய நகரமயமாக்கல் அலை, பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து தெற்கிலும் தோன்றியது; அதை எங்கள் தமிழக வரலாற்றுத் தொடரின் கீழடி மற்றும் சங்ககால நகரக் குடியிருப்பு பற்றிய பகுதியில் விரிவாகப் படிக்கலாம். ஹரப்பாவுக்கு முந்தைய கிராம வாழ்வின் தொடக்கத்தை அறிய மெஹர்கர் பற்றிய 2-ஆம் பகுதியையும், அதே காலத்தில் நைல் நதிக்கரையில் வளர்ந்த நாகரிகத்தை அறிய பண்டைய எகிப்து பற்றிய கட்டுரையையும் பாருங்கள்.

முக்கியக் குறிப்புகள்

  • ஹரப்பா நகரங்கள் கி.மு. 1900–1300 இடையே படிப்படியாக நலிந்தன; மக்கள் மறையவில்லை, கிராமங்களுக்குச் சிதறினார்கள்.
  • "ஆரியப் படையெடுப்பு" விளக்கம் கைவிடப்பட்டுவிட்டது; பிந்தைய இடப்பெயர்வு பற்றிய மரபணு விவாதம் தொடர்கிறது.
  • சுமார் 4,200–4,100 ஆண்டுகளுக்கு முன் பருவமழை பலவீனமடைந்ததற்கு வலுவான சான்றுகள் உள்ளன; ஆனால் அது பல அழுத்தங்களில் ஒன்று.
  • ஆற்று மாற்றங்கள், மெசபடோமிய வணிகச் சரிவு, நோய், சமூக அழுத்தம் ஆகியவையும் பங்காற்றியிருக்கலாம்.

அடுத்த பகுதி

5-ஆம் பகுதியில் முற்கால வேத காலத்துக்குச் செல்கிறோம்: ரிக்வேதத்தை இயற்றியவர்கள் யார், மாடுகளைச் செல்வமாகக் கொண்ட அந்த மேய்ச்சல் சமூகம் எப்படி அமைந்திருந்தது, அவர்கள் போற்றிய தெய்வங்கள் யார், அந்தப் பாடல்கள் கி.மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டு இந்தியாவைப் பற்றி என்ன சொல்கின்றன, என்ன சொல்லவில்லை என்பதைப் பார்ப்போம்.

ஆதாரங்கள் (Sources)