பதினாறாம் நூற்றாண்டின் நடுவில், உலகின் மிக வலிமையான பேரரசுகளில் ஒன்றான ஸ்பெயினின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தன "தாழ் நாடுகள்" (Low Countries) எனப்படும் இன்றைய நெதர்லாந்து, பெல்ஜியம், லக்சம்பர்க் பகுதிகள். அந்தப் பேரரசை எதிர்த்து வணிகர்களும் மீனவர்களும் பிரபுக்களும் நடத்திய போராட்டம் எண்பது ஆண்டுகள் நீடித்து, இறுதியில் ஐரோப்பாவின் புதிய, வித்தியாசமான நாடான டச்சுக் குடியரசைப் பெற்றெடுத்தது. அந்தக் கதையே "டச்சுக் கலகம்" அல்லது "எண்பது ஆண்டுப் போர்" (1568–1648).
கலகத்தின் காரணங்கள்
பேரரசர் ஐந்தாம் சார்லஸ் தாழ் நாடுகளின் பதினேழு மாகாணங்களை ஒன்றிணைத்து ஆண்டார். 1555-ல் அவர் பதவி விலகியதும், ஸ்பெயினில் வளர்ந்த அவரது மகன் இரண்டாம் ஃபிலிப் ஆட்சிக்கு வந்தார். கடுமையான கத்தோலிக்கரான ஃபிலிப், வேகமாகப் பரவிய புராட்டஸ்டன்ட் (குறிப்பாக கால்வினிச) இயக்கத்தை ஒடுக்க மதவிரோதச் சட்டங்களைக் கடுமையாக்கினார். அதிக வரிகள், மாகாணங்களின் பழைய உரிமைகளை மதிக்காத மத்திய அதிகாரம், உள்ளூர்ப் பிரபுக்களை ஒதுக்கியது ஆகியவை அதிருப்தியை வளர்த்தன. 1566 கோடையில் "சிலை உடைப்புப் புயல்" (Beeldenstorm) வெடித்தது: கால்வினிசக் கூட்டங்கள் தேவாலயங்களில் நுழைந்து சிலைகளையும் ஓவியங்களையும் உடைத்தன.
ஆல்வாவின் இரும்புக்கரம்
பதிலடியாக ஃபிலிப் 1567-ல் ஆல்வா பிரபுவை ஒரு பெரும் படையுடன் அனுப்பினார். அவர் அமைத்த "கலவரங்கள் சபை" மக்களால் "இரத்த சபை" என்று அழைக்கப்பட்டது; ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் தூக்கிலிடப்பட்டதாகக் கணக்கிடப்படுகிறது (மதிப்பீடுகள் வேறுபடுகின்றன). 1568-ல் கத்தோலிக்கப் பிரபுக்களான எக்மண்ட், ஹோர்ன் இருவரும் பிரஸ்ஸல்ஸில் பகிரங்கமாகத் தலை துண்டிக்கப்பட்டனர். அதே ஆண்டு ஆரஞ்சு இளவரசர் வில்லியம் (வில்லியம் "தி சைலன்ட்") தலைமையிலான படைகள் ஹைலிகர்லீயில் ஒரு சிறு வெற்றி பெற்றன; இதுவே போரின் தொடக்கமாக வழக்கமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.
கடல் பிச்சைக்காரர்களும் லைடனும்
ஸ்பெயினியர்கள் கேலியாக "பிச்சைக்காரர்கள்" (Geuzen) என்று அழைத்ததையே கலகக்காரர்கள் பெருமைப் பட்டமாக ஏற்றனர். 1572 ஏப்ரல் 1 அன்று "கடல் பிச்சைக்காரர்கள்" எனும் கொள்ளைக் கப்பல் வீரர்கள் ப்ரீல் (டென் ப்ரீல்) துறைமுகத்தைக் கைப்பற்றினர். ஹாலந்து, ஸீலாந்து மாகாணங்களின் நகரங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கலகத்தில் இணைந்தன. 1574-ல் முற்றுகையிடப்பட்ட லைடன் நகரை மீட்க, கலகக்காரர்கள் அணைகளை உடைத்து நிலத்தை வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்து, படகுகளில் உணவு கொண்டு சென்றனர். நகரின் வீரத்துக்குப் பரிசாக 1575-ல் லைடன் பல்கலைக்கழகம் நிறுவப்பட்டது என்று பாரம்பரியமாகச் சொல்லப்படுகிறது.
பிரிவும் சுதந்திரப் பிரகடனமும்
1576-ல் சம்பளம் கிடைக்காத ஸ்பெயின் வீரர்கள் ஆன்ட்வெர்ப் நகரைச் சூறையாடினர் ("ஸ்பானிய வெறி"). அதிர்ச்சியடைந்த பதினேழு மாகாணங்களும் "கென்ட் சமாதானம்" மூலம் தற்காலிகமாக ஒன்றிணைந்தன. ஆனால் மத வேறுபாடுகள் மீண்டும் பிரித்தன: 1579-ல் தெற்கின் கத்தோலிக்க மாகாணங்கள் அராஸ் ஒன்றியத்தில் ஸ்பெயினுடன் சமாதானம் செய்தன; வடக்கு மாகாணங்கள் உட்ரெக்ட் ஒன்றியத்தில் இணைந்தன. 1581-ல் "துறப்புச் சட்டம்" (Act of Abjuration) மூலம், கொடுங்கோன்மையால் ஃபிலிப் தன் இறையாண்மையை இழந்துவிட்டார் என்று அவர்கள் அறிவித்தனர். ஆட்சியாளர் மக்களுக்குக் கடமைப்பட்டவர் என்ற இந்தக் கருத்து பின்னாளைய சுதந்திரப் பிரகடனங்களுக்கு முன்னோடியாகக் கருதப்படுகிறது.
தலைவனின் மரணம், குடியரசின் பிறப்பு
1584 ஜூலை 10 அன்று டெல்ஃப்ட் நகரில் பால்தசார் ஜெரார்ட் என்பவர் வில்லியமைச் சுட்டுக் கொன்றார்; துப்பாக்கியால் கொல்லப்பட்ட முதல் நாட்டுத் தலைவர்களில் ஒருவராக அவர் குறிப்பிடப்படுகிறார். 1585-ல் ஆன்ட்வெர்ப் ஸ்பெயினிடம் வீழ்ந்ததும், அங்கிருந்த ஆயிரக்கணக்கான வணிகர்களும் கைவினைஞர்களும் வடக்கே ஆம்ஸ்டர்டாமுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர்; இது பின்னாளைய டச்சுப் பொற்காலத்துக்கு அடித்தளமாயிற்று. அரசர் இல்லாமல் ஏழு மாகாணங்களின் கூட்டாட்சியாக 1588 வாக்கில் "ஐக்கிய மாகாணங்களின் குடியரசு" உருப்பெற்றது. அதே ஆண்டு இங்கிலாந்துக்கு எதிரான ஸ்பானிய ஆர்மடா தோல்வியடைந்தது டச்சுக்காரர்களுக்கு மூச்சுவிட நேரம் தந்தது.
மன்னர் இல்லாத ஒரு நாடு எப்படி இயங்கியது?
புதிய குடியரசு அன்றைய ஐரோப்பாவில் ஒரு விசித்திரம். ஒவ்வொரு மாகாணமும் தன் சொந்த சபையைக் கொண்டிருந்தது; பொதுவான விவகாரங்களை ஹேக் நகரில் கூடிய "ஸ்டேட்ஸ் ஜெனரல்" கவனித்தது. படைத்தலைவராகவும் நிர்வாகத் தலைவராகவும் "ஸ்டாட்ஹோல்டர்" பதவி பெரும்பாலும் ஆரஞ்சு குடும்பத்தினரிடம் இருந்தது; ஆனால் அவர்கள் மன்னர்கள் அல்ல. உட்ரெக்ட் ஒன்றிய ஒப்பந்தம் மனசாட்சிச் சுதந்திரத்தை உறுதியளித்தது; பொது வழிபாட்டில் கால்வினிசத் திருச்சபைக்கு முன்னுரிமை இருந்தபோதிலும், மற்ற மதத்தினர் தனிப்பட்ட முறையில் வழிபட பெரும்பாலும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அதே நேரம், ஸ்பெயினின் கொடுமைகள் பற்றி டச்சு, ஆங்கிலப் பிரசுரங்கள் பரப்பிய கதைகளில் சில மிகைப்படுத்தப்பட்டவை என்றும் இன்றைய வரலாற்றாசிரியர்கள் நினைவூட்டுகின்றனர்.
போர்நிறுத்தமும் இறுதிச் சமாதானமும்
வில்லியமின் மகன் மாரிஸ் ஆஃப் நஸாவ் படைகளுக்குப் பயிற்சி, ஒழுங்கு, முற்றுகைப் பொறியியல் ஆகியவற்றில் புதுமைகளைப் புகுத்தி பல நகரங்களை மீட்டார். 1609-ல் பன்னிரண்டு ஆண்டு போர்நிறுத்தம் கையெழுத்தானது. 1621-ல் போர் மீண்டும் தொடங்கி, ஐரோப்பாவை உலுக்கிய முப்பதாண்டுப் போரின் ஒரு பகுதியானது. இறுதியாக 1648 ஜனவரி 30 அன்று மியூன்ஸ்டர் உடன்படிக்கை (வெஸ்ட்ஃபாலியா சமாதானத்தின் ஒரு பகுதி) மூலம் ஸ்பெயின் டச்சுக் குடியரசின் சுதந்திரத்தை முறைப்படி அங்கீகரித்தது.
இந்தப் போர் இரண்டு நாடுகளை உருவாக்கியது: வடக்கே புராட்டஸ்டன்ட் பெரும்பான்மை கொண்ட வணிகக் குடியரசு, தெற்கே ஸ்பெயினின் கீழ் இருந்த கத்தோலிக்கப் பகுதி (பின்னாளைய பெல்ஜியம்). வில்லியமைப் போற்றும் "வில்ஹெல்மஸ்" பாடல் இன்றும் நெதர்லாந்தின் தேசிய கீதமாக ஒலிக்கிறது; அதன் அரச குடும்பமும் ஆரஞ்சு பரம்பரையின் வாரிசுகளே.
